नजरेतून काही सुचविणारी माणसं अनेकदा असं म्हणताना मी आसपासही पाहिलं आहे की "तुमची" नजर तशी होती! मला असं काहीच म्हणायचं ही नव्हतं !! मी असं कधी बोललोच नाही किंवा बोललेच नाही....
अशा काही भावना वेगवेगळ्या संदर्भात आपण अनुभवत असतो. अशा क्षणी मला रोहित आठवतोच आठवतो!
आमच्या एस.पी. काॅलेजच्या पाटील मॅडमनी मला त्याचा बारावीचा सहामाही पेपर लिहीणार का असं विचारलं! ती त्याची आणि माझी ओळख!
त्याला जन्मतःअंधत्व आणि कानांनीही कमी ऐकू येतं. त्याच्या सुशिक्षित आणि सुसंस्कृत आईवडिलांनी त्याला फार छान सांभाळलं आहे.त्याची धाकटी बहीणही गोड आहे.
त्याचा पेपर लिहून झाला आणि मधे खंड पडला, जाता येता भेटत राहिलो इतकच.
नंतर त्याला सहाही विषय शिकवण्यासाठी कुणीतरीहवं होतं. पाटील मॅडमनी यावेळीही मला विश्वास दाखवून विचारलं आणि सुरु झाली आमची शिकवणी काॅलेजनंतर दररोज!
मी त्याच्या घरी जायचे आणि नोटस् ध्वनीमुद्रित करून द्यायचे. दररोज मी त्याला ते समजावूनही सांगायचे. त्याला टिळक रोडला बसमधे चढवून मग मी घरी परतायचे.
माझ्या मैत्रिणी आणि त्याचे मित्र असा आपोआपच गट वाढत गेला.कला मंडळाचे कार्यक्रम,शास्रीय संगीताच्या मैफिली, साहित्य परिषदेतली व्याख्यान असं खूप काही आम्ही एकत्र enjoy केलं.
मी त्याचा हात धरलेला असायचा हे सातत्याने पाहून कुणीतरी मावशीकडे चुगली केली होती. त्यावेळी तिने ठामपणे उत्तर दिलं होतं की तो मुलगा नक्कीच रोहित असणार!!!
नंतरच्या काळात मी कोणत्या रंगाचा ड्रेस घातला आहे, एखादं फूल कोणत्या छटांचं आहे,व्यासपीठावर कोण कोण बसलं आहे हे आम्ही बोलताना ऐकून लोक अचंबितच होतात हे जाणवू लागलं. मला त्याच्या यंत्र लावलेल्या कानाच्या बाडूलाच तो बसायला सांगे जेणेकरुन त्याला माझं बोलणं ऐकणं सोपं जावं.
ऊन वारा पाऊस थंडी सर्व अनुभवत आमची मैत्री घडत गेली. मराठी भावगीते हा आमचा वीकपाॅइंट. मला फोन लावून "आंदू हे ऐक जरा वेगळं" असं तो नेहमी करायचा. नंतर मावशीही त्याच्याशी गप्पा मारायला लागली फोनवर!
काॅलेजात भेटूनही घरी गेलो की फोनवर बोलायचो.अभ्यास गाणी गाॅसिप अशी धम्माल!
डोळसांच्या जगात वावरताना मला त्याच्या नजरेतली आत्मीयता सुखावून जायची. आमच्या मैत्रीच्या सुदृढ आणि निखळ कल्पना आधीपासूनच कमालीच्या स्पष्ट होत्या अमच्या मनात. त्यामुळे कधी ताण वाटला नाही. गैरसमज प्रत्येकच नात्यात होतात. पण आम्ही ते समक्ष भेटून सोडवले आहेत नेहमी.
अशी ही जादूई मैत्री. रोहित आता बॅंकेत काम करतो . अयुष्यात स्थिरावायची स्वप्न पाहतो अहे. मी त्याला म्हटलंच आहे की तुझ्या लग्नात मला छान साडी नेसून मिरवायचं आहे म्हणून....
आर्या
अशा काही भावना वेगवेगळ्या संदर्भात आपण अनुभवत असतो. अशा क्षणी मला रोहित आठवतोच आठवतो!
आमच्या एस.पी. काॅलेजच्या पाटील मॅडमनी मला त्याचा बारावीचा सहामाही पेपर लिहीणार का असं विचारलं! ती त्याची आणि माझी ओळख!
त्याला जन्मतःअंधत्व आणि कानांनीही कमी ऐकू येतं. त्याच्या सुशिक्षित आणि सुसंस्कृत आईवडिलांनी त्याला फार छान सांभाळलं आहे.त्याची धाकटी बहीणही गोड आहे.
त्याचा पेपर लिहून झाला आणि मधे खंड पडला, जाता येता भेटत राहिलो इतकच.
नंतर त्याला सहाही विषय शिकवण्यासाठी कुणीतरीहवं होतं. पाटील मॅडमनी यावेळीही मला विश्वास दाखवून विचारलं आणि सुरु झाली आमची शिकवणी काॅलेजनंतर दररोज!
मी त्याच्या घरी जायचे आणि नोटस् ध्वनीमुद्रित करून द्यायचे. दररोज मी त्याला ते समजावूनही सांगायचे. त्याला टिळक रोडला बसमधे चढवून मग मी घरी परतायचे.
माझ्या मैत्रिणी आणि त्याचे मित्र असा आपोआपच गट वाढत गेला.कला मंडळाचे कार्यक्रम,शास्रीय संगीताच्या मैफिली, साहित्य परिषदेतली व्याख्यान असं खूप काही आम्ही एकत्र enjoy केलं.
मी त्याचा हात धरलेला असायचा हे सातत्याने पाहून कुणीतरी मावशीकडे चुगली केली होती. त्यावेळी तिने ठामपणे उत्तर दिलं होतं की तो मुलगा नक्कीच रोहित असणार!!!
नंतरच्या काळात मी कोणत्या रंगाचा ड्रेस घातला आहे, एखादं फूल कोणत्या छटांचं आहे,व्यासपीठावर कोण कोण बसलं आहे हे आम्ही बोलताना ऐकून लोक अचंबितच होतात हे जाणवू लागलं. मला त्याच्या यंत्र लावलेल्या कानाच्या बाडूलाच तो बसायला सांगे जेणेकरुन त्याला माझं बोलणं ऐकणं सोपं जावं.
ऊन वारा पाऊस थंडी सर्व अनुभवत आमची मैत्री घडत गेली. मराठी भावगीते हा आमचा वीकपाॅइंट. मला फोन लावून "आंदू हे ऐक जरा वेगळं" असं तो नेहमी करायचा. नंतर मावशीही त्याच्याशी गप्पा मारायला लागली फोनवर!
काॅलेजात भेटूनही घरी गेलो की फोनवर बोलायचो.अभ्यास गाणी गाॅसिप अशी धम्माल!
डोळसांच्या जगात वावरताना मला त्याच्या नजरेतली आत्मीयता सुखावून जायची. आमच्या मैत्रीच्या सुदृढ आणि निखळ कल्पना आधीपासूनच कमालीच्या स्पष्ट होत्या अमच्या मनात. त्यामुळे कधी ताण वाटला नाही. गैरसमज प्रत्येकच नात्यात होतात. पण आम्ही ते समक्ष भेटून सोडवले आहेत नेहमी.
अशी ही जादूई मैत्री. रोहित आता बॅंकेत काम करतो . अयुष्यात स्थिरावायची स्वप्न पाहतो अहे. मी त्याला म्हटलंच आहे की तुझ्या लग्नात मला छान साडी नेसून मिरवायचं आहे म्हणून....
आर्या
No comments:
Post a Comment