तुला स्मरताना...

मन्मनीचे गुज आतुर रेखिले मी दोन्ही नयना
तुला स्मरताना...
हृदयस्पर्शी आठवांनी गुंफिले भावुक क्षणांना
तुला स्मरताना...
हास्यमोहित  जीव माझा शोधे तुझ्या चाहुलींना
तुला स्मरताना...
का कळेना काय होई जीव साहून क्लांत होई
आठवांचे मोरपंखी स्वप्न डोळा पाहताना
तुला स्मरताना....
आर्या

इतिहासाशी संवाद

काल मला भेटला इतिहास
आपल्या देशाचा...
तो म्हणाला आता सध्या सगळेच वाचतील मला समरसून...
स्वातंत्र्यदिन आला नं जवळ "आपला!"
पण वाचून उपयोग काय तुला??
मी विचारलं त्याला!
तुझी सोनेरी पानं ज्यांनी लिहीली ते कोण होते??आठवतं का रे तुला??
फार छान प्रश्न...
ते होते भारतीय..... फक्त आणि फक्त भारतीय....
संस्कृतीच्या आणि संपन्नतेच्या अग्नीच्या धुराचे वारस
धर्माच्या निर्बंधतेचे पालक...
परस्परांच्या खांद्याला खांदा लावून देशासाठी लढणारे फक्त भारतीय नागरिक...
कोणत्या कुटुंबात जन्मलो याचाही विसर पडला होता त्यांना..
एकच गोत्र होतं त्यांचं.... देशाचं स्वातंत्र्य!!!
पण आता काय झालं नं..
इतिहास म्हणाला... तुम्ही आता फक्त जन्माचं स्वातंत्र्य जगू लागलात आणि देशाचं विस्मरणच झालं आहे तुम्हाला...
मीच अश्रू गाळतो आहे ... काय करु?
माझा वंशज होऊ घातलेला नवा इतिहास त्याच्या पानांवर, खांद्यावर नक्की काय घेऊन जगणार याचीच चिंता लागली आहे मला...
आर्या 

गुरु भेटला....

नदीच्या प्रवाहात, झाडाच्या सावलीत
पक्ष्याच्या घरट्यात, भेटला मज गुरु!
ग्रंथाच्या पानात, आईच्या वात्सल्यात,
वारकर्‍याच्या नामात, भेटला मज गुरु!!
जनात मनात ,गर्दीत एकांतात
ठायी ठायी मज, भेटला माझा गुरु!!
आकाशीच्या मेघात, मेघाच्या पावसात,
पावसाच्या थेंबात, भेटला माझा गुरु!!
लेखणीत,कागदात,संगीताच्या सुरात
फुलपाखराच्या पंखी,भेटला मज गुरु!!
जेथे जेथे जाई, गुरु सर्वांठायी
सचेतन अचेतनातही भेटला माझा गुरु!
चंद्र आणि सूर्य, तारे तारकात,
आकाशगंगेच्या काठी, भेटला मज गुरु!!
सारे व्यापुनी राहिला, तरी उरुनी राहिला!
माझिया अंतर्यामी भेटला मज गुरु!!
आर्या.

आभाळ तळ्यात पाहताना

निळं आभाळ झालं आहे खुळं!
त्याच्या खाली आहे शुभ्र नितळ तळं!!
वाकून डोकावून पाहत राहतं तळ्यात!
कुणाचीतरी वाट पाहण्याची हौस त्याच्या मनात!!
नकळत सर्वांच्या शोधतं ते काही!
ढग बसतात कुजबुजत पण पत्ता लागत नाही!!
काय शोधत असेल बरं अंदाज येत नाही
आभाळही शहाणं गुपीत उलगडत नाही!!
अचानक येते लहर ध्यानीमनी नसताना!
माखून येते रानफुलांचा घमघमीत नजराणा!!
आभाळ जातं सुखावून लहरीच्या अस्तित्वाने!
त्याच्या घनगर्द पोकळीत विसावते ती ही सुखाने!!
ढग लागतात पुन्हा कुजबुजू उलगडलेल्या गुपिताने!
काय पाहत होतं हे सारखं खाली झुकून?
स्वतःच्या जागेपासून थोडं खाली उतरुन??
लहरी "लहर" फारच शहाणी,  नकळत येते आणि विसावते!
अथांग आभाळाला मात्र तिची उगीचच वाट पहायला लावते!
आर्या

एक पुस्तक

खूप आवडतं पुस्तक आहे!
तरीही कायमचं मिटायचं आहे!!
पुस्तकात आहे छान कथा!
आनंदाची असली तरी आहे थोडी व्यथा!!
मी ही आहे त्या पुस्तकातलं एक पात्र!
आणखीही आहेत काही लोभसवाणी चित्र!
आठवणींचे परिच्छेद आणि भावनांच्या ओळी
प्रत्येक पानापानामधे , पिंपळपानी जाळी!!
काहीवेळा असं होतं नवी कथा वाटते छान!
कालांतराने त्याचे कंगोरे उलगडू लागते पान अन् पान!!
कथा अजूनही छान असते... पात्र चेहरे बदलतात!
आपण असतो तिथेच... तीच हात सोडतात...!!
मग येतो विचार पुरे झाला खेळ!
कंटाळवाणी कथा झाली किती घालवावा वेळ!!
वाचून मीही होणार तशीच कंटाळवाणी!
त्यापेक्षा मिटावं हे आणि गात रहावीत गाणी!!
कथा राहील तशीच मिटून त्याच पुस्तकात!
कालांतराने पानंही झोपी जातील झाकलेल्या बासनात!!
कदाचित चुकून कुणी झटकेल धूळ सहज!
सापडेल कथा त्यात तशीच आणि गाईल माझंच गुज!!
आर्या

मैत्री

मैत्री!
आत्म्याचा आनंद! सुखाचा भावबंध!!
समाधानाची साथ! आधाराचा हात!!
दुःखाची वाटेकरी! निराशेची भागीदारी!
निरुत्साहाचे उत्तर! सहवासाचे मंद अत्तर!
जादूची कुपी! विश्वासाचा फाया!
आत्मीयतेने गंधित वात्सल्य आणि माया!!
कौतुकाची थाप! टीकेचा अधिकार!
रुजलेल्या प्रेमबीजात होई मैत्रीचा वृक्ष डेरेदार!!
सख्याची उर्मी मृत्यूनंतरही चिरंतन!
मैत्रीच्या नात्याला ना स्थळ काळाचे बंधन!!
आर्या