Cute Thirty

माझ्या चाळिशीपेक्षा माझी तिशी जास्त cute होती.
पीएचडी चं काम नारायणच्या करड्या शिस्तीखाली सुरु झालं होतं.पण तो अभ्यास करतानाही मी माझा बालिशपणा जपून ठेवला होता.
भारतीयविद्या उत्तम अभ्यासाने उत्तीर्ण झाले होते.प्रबोधिनीच्या कामामुळे टीव्हीवर झळकत होते. वृत्तपत्रांना मुलाखती देत होते. तात्पर्य सगळं काही मस्त चालू होतं.त्यातच दोन उत्तम पुरस्कार मिळाल्याने समाजातही ओळख स्थिर झाली होती.स्वयंपाकघरात लुडबुडण्याऐवजी दैनंदिन कामे "उरकून" पुस्तकात डोकं खुपसणार्‍या सूनबाईंबद्दल आता या पुरस्कारांमुळे घरातही जरा कौतुक वाढलं.हे सगळ्ळं लिहायचं कारण म्हणजे या सगळ्याबरोबर मी खुश होते माझ्या व्यक्तिगत चिमुकल्या विश्वात!!!
आशुतोषने मला एक दिवस एक त्यावेळचा भारी मोबाईल भेट दिला अचानक! त्यात ते पॅराशूट वगैरे उडायचं screen saver वर. मला फार मज्जा वाटायची! माझ्या संत्रिकेतल्या मैत्रीणींना पण त्या फोनची कोण अपूर्वाई वाटली होती!
माझ्याकडे लॅपटाॅप नव्हता तेव्हा ( कारण तेव्हा मी मराठी विकीवरची आघाडीची संपादिका डाॅ.आर्याजी वगैरे नव्हते नं! :) :)  त्यामुळे मी आशुतोषचा लॅपटाॅप वापरत असे.आर्या अर्धा तास हं फक्त अशा अटीवरच तो मिळे!!
आणि उद्योग काय तर छान छान वाॅलपेपर शोधणे आणि ते काॅड लावून मोबाईलवर उतरवणे.असे शंभर एक शोधून उतरवले की तीन महिन्याची बेगमी! केवढं श्रीमंत झाल्यासारखं वाटे!
मग त्या नव्या मस्त मोबाईलवर रोज सकाळी एक गोंडस चित्र विराजमान होई.
परीकथेसारख्या त्या मुली,त्यांचे गोंडस आनंदी भाव,अवतीभवतीचा तितकाच निरागस निसर्ग ही माझी दिवसभराची पुंजी असे.मीही त्या चित्राचा भाग बनून जाई दिवसभर. आमची श्रद्धा रोज पाही संत्रिकेत की मी आज काय चित्र ठेवलय. आई बाबा कुर्ल्याला होते तेव्हा शनिवार रविवार गेलं की बाबासुद्धा मधेच  माझा मोबाईल उचलून पाहत त्यावरचं चित्र! काय ध्यान आलय घरात! हा हा हा! असं त्यांना तेव्हा नक्की वाटत असणार माझ्याबद्दल!
माझे साॅफ्ट टाॅईजने भरलेले कपाट आणि ही चित्रांची दुनिया या काळातले माझे खरे सोबती होते. आशुतोषच्या अनुपस्थितीत मी या सोबत्यांनाच सांगून जाई की मला यायला उशीर होणार आहे वगैरे वगैरे!!
बरं नव्हे छान होतं ते असं आज फिरून वाटतं.
मोबाईलचं तंत्र सुधारलं.माझी डाॅक्टरेट झाली. एकूणातच संगणकातही क्रांती झाली.... पण या सगळ्यांमुळे माझ्या निरागस आयुष्यात खूपच उलथापालथ झाली.
शिक्षणातून येणारी जाणीव समाजापर्यंत पोचविण्याच्या इच्छेपायी तंत्रज्ञान आत्मसात केलं,वापरतेही खूप! लोकांना त्याचा पुरेपुर उपयोग होतो हेही लक्षात येऊन समाधान मिळतं.
पण या सगळ्यात माझी ती चिमुकली दुनिया हरवली.
माझी छोटी लेक आता माझ्या विश्वाचा भाग झाली असली तरीही मी माझी खेळणी आणि या चित्रांसोबतचं माझं प्रामाणिक पण निरागस जग हरवलं आहे... पून्हा शोध सुरु केला आहे मी.. पुढची दहा वर्ष व्यक्तीगतदृष्ट्या शारिरिक मानसिक कस लावणारी!!! त्यामुळे आता ही निरागस दुनिया पुन्हा खुणावू लागली आहे... येणार का माझ्या या दुनियेची सैर करायला?!!
आर्या