आयुष्याच्या कॅनव्हासवर

कुंचला हाती घेतला तेव्हा समोर होता शुभ्र कागद
त्याआधी मी रेखाटला होता माझा भूतकाळ पेन्सिलीच्या अस्फुट शाईने...
त्यावर उमटवले मी रंग अस्पष्ट फिके माझ्या भावनांचे
आणि प्रयत्नपूर्वक मिसळले मी ते एकमेकात...
इतके बेमालूम की त्या रंगांनाही कळलं नसावं आपण विरघळलो एकमेकात...
त्या विरघळण्यातून उमटला एक वेगळाच रंग.... जो नव्हता मलाही दिसलेला....
पण अधोरेखित झाला तो माझ्या अस्फुट आरेखनात ...
नंतर मी भरत गेले फिके दाट आणि खूप गडद रंग
माझं चित्र बोलू लागलं,हसू लागलं,नाचू लागलं...
रंगांचे नाद,कुंचल्याचे आघात लीलया पेलत आकाराला आलं ते....
कुणीतरी नंतर म्हणालंं... किती सुंदर दिसतो आहे हा शुभ्र ठिपका... रंगांच्या   इंद्रधनु कल्लोळातही स्वतःला सांभाळणारा...
मी नीट पाहिल्यावर जाणवलं... की ही कुंचल्याची किमया की माझं कौशल्य...
मग मीच हसले माझ्याशी...
तू ही असाच आहेस माझ्या आयुष्याच्या चित्रात...
भावनांच्या सप्तरंगी जगात स्वतःचं अस्तित्व माझ्या नकळतही तू ठेवून गेला आहेस एका ठिपक्याच्या रूपाने....
शुभ्र, तजेलदार आणि रंगांच्या गर्दीतही स्वतःचा आब सांभाळत.....