राम भेटवा

लहानपणची गोकुळाष्टमी आठवते तशीच रामनवमीही.
आजी रामाचा अध्याय वाचायची.रामाला सुंदर हार.घरातलं रामपंचायतन तर इतकी सुंदर तसबीर होती की नजर ठरायची नाही.त्यातच उपवासाचीही धांदल.सणच असायचा जणू.
नंतर काही वर्ष मी कोणत्यातरी रामाच्या मंदिरात दर्शनाला जायची. पण मग नंतर श्रीरामकृष्ण मठात जायला लागल्यावर तिथल्या उत्सवांची गोडी निर्माण झाली.
रामनवमीचा तिथला उत्सव मला पर्वणी वाटतो तो  त्याआधीच्या सप्ताहभर होणार्‍या कार्यक्रमांसाठी.उत्तमोत्तम प्रवचनं,कसलेल्या कलाकारांचे रंगमंचीय आविष्कार यात देव नाही सापडला तर नवल!
विशेष म्हणजे चौदा एप्रिलच्या पार्श्वभूमीवर अगदी भिंतीला लागूनच धांगडधिंगा सुरु असताना मी एकाही स्वामीजींना कधी विचलित झालेलं पाहिलं नाही.
शिस्तीत कार्यक्रम सुरु होणार आणि शिस्तीत संपणार.श्रोते आनंदरसात चिंब न्हालेले.कधीतरी मोठे महाराज गायकांना एखाद्या अभंगाची विनंती पाठवत. मग आदरपूर्वक तोही सादर होई.
एकदा आरात्रिकाला गेलो असता नेमकीच एकादशी होती. आनंद महाराज आरतीनंतर गाऊ लागले शुद्ध ब्रह्म परात्पर राम...
त्यादिवशीपासून आम्ही दोघेही आवर्जून एकादशीला मठात जाऊ लागलो.आॅफिसातून थेट मठात.दिवसभर मी तर संध्याकाळचीच वाट पात्रत राही.
रामनवमीच्या दिवशी तर विशेष मजा.मंदिरातल्या नीटनेटक्या प्रसन्नतेतच चैतन्याचा भास होतो.त्यात भरीस भर धनुर्धारी रामराया सस्मित वदनाने सज्ज असे.
रामनामसंकीर्तन तर आताशा आम्हाला पाठच झालं होतं.म्हणायला सुरुवात केली तरी पुढचं काही तोंडातून अस्फुटही बाहेर पडल्याचं स्मरत नाही.भक्तगणांनी भरलेले आणि भारलेले मंदिर डोलू लागे.कुठेतरी वेगळ्या विश्वात पोचल्याचा तो अनुभव शब्दबद्धही करता येत नाही.
सुरु झालेलं संकीर्तन संपत असे.वाद्य काहीकाळ बंद होत.त्यानंतर कुणी स्वामीजी एखादं रामाचं भजन म्हणत.तल्लीनतेचा पूरच...
या सगळ्यातून बेगडी वास्तवात एका शणी परतावं लागेच.
ओळीतून बाहेर आलं की ऊन ऊन खिचडी आणि गरमागरम जिलबी, उपवास असणार्‍यांच्यासाठी साबुदाणा खिचडी नाहीतर राजगिरा लाडू.
रसनेचीही तृप्ती.तिथला प्रसादही कधीही बाधलेला नाही आजपर्यंत.आणि इतका सुंदर चवीला की जरा अंमळ भूक जास्तच लागल्यासारखं वाटत असे!
राम जनात पहावा विजनात पहावा हे खरं! माझा राम मात्र मला मठात भेटतोच!!