चाळिशी

दर महिन्याला नियमित भेटणारी ती... आपली मैत्रीण... येते,भेटते.. काहीवेळा छान वाटतो सहवास तर काहीवेळा नकोशी वाटते तिची भेट!
आता मात्र ती नियमित भेटणं हळूहळू कमी करते! मनात येईल तेव्हा यायचं.. कधी कडकडून.. इतकं की जीव गुदमरावा तर कधी इतकी रूक्ष की तिच्या तटस्थपणाचं आश्चर्य वाटावं!
मग कळतं की अरे पाहता पाहता चाळिशीला आलो की आपण!!!
तरीच हिचे मूडस् आता हळूहळू बदलायला लागले आहेत.
पण या मैत्रीणीला सांभाळणं ही आता तारेवरची कसरत होऊ लागते!
काहीवेळा असतं नं एखाद्या जीवलगाबाबत! सहनही होत नाही आणि सांगताही येत नाही! अगदी तस्सचं!
या टप्प्यात आपल्या आजूबाजूला घडणार्‍या गोष्टी,घरातली कामं,इतकंच काय लाडक्या लेकराचा आवाजही सहन करू देत नाही ती!
सतत तिचंच ध्यान करावं लागतं.
ती आली तेव्हाही अशीच आली आणि आता पुढच्या काही वर्षात मी निरोप घेणार तुझा असा सांगावा आता घेऊन आली आहे.
या मैत्रिणीने जाणीव करुन दिली कधी माझ्या मी पणाची!
स्वतःच्या अस्तित्वाची दखल घ्यायला लावत तिने मला मोठ्ठं केलं.
पण आता मात्र ती मला नव्या वळणावर नेऊन सोडते आहे!! हळूहळू, चाहूल देऊ लागली आहे!
सांभाळ! अणखी काही वर्षांनी तुला तुझं अस्तित्वं नव्याने सिद्ध करावं लागेल.स्वतःला नवी ओळख द्यावी लागेल आणि ती स्विकारावीही लागेल!
मी मात्र जाईन निघून तुला पूर्णत्व बहाल करुन कायमचीच!