दिल चाहता है

 प्रबोधिनीच्या समाजमान्य होत असलेल्या पौरोहित्य उपक्रमाचं काम असो वा श्राद्ध या विषयातलं माझं संशोधन असो. ते पाहून लोकांना वाटतं की मी प्रबोधिनीची विद्यार्थिनी आहै की काय.... पण माझी शाळा कोणाच्या खिजगणतीतही नसलेली अशी आहे.माझ्या या सगळ्या कामात माझ्या शालेय जीवनातील या कार्ट्यांचा खूप मोठा सहभाग आहे. बीजगणित भूमिती भूगोल हे विषय मी या मुलींमुळेच निभावू शकले. चित्रकला आणि शिवणाच्या माझ्या गुणांची जबाबदारी जणू काही यांचीच होती. जीवशास्राच्या प्रयोगवहीतल्या त्या बेडूक वगैरे आकृत्या माझ्याऐवजी यांनीच काढल्या आहेत.एकाग्रपणे अभ्यास करणारी दीपाली, छोटुकली नाजूक साधना आणि तिची सवंगडी मीनल,फॅन्सी ड्रेस जिंकणारी मीनू, नव्याने उशिराने आलेली पण सहज मिसळलेली कल्याणी, विजेच्या चापल्याने लवलवत कबड्डी जिंकणार्‍या कुसुम आणि प्रतिभा. दरवेळी धांदरटपणा करणारी धनश्री... ती प्रबोधिनीत असती तर तिच्या उद्योगीपणाला छान खाद्य मिळालं असतं..... आई गेल्यावर कोमेजलेल्या माझ्या मनावर या सर्वांनीच हळुवार फुंकर घालून मला पुन्हा माणसात आणलं आहे.माझा एक पुरस्कार स्वीकारल्यानंतरच्या मनोगतात मी माझ्या या मैत्रिणींना तो अर्पण केला आहे. लौकिकार्थाने आपापल्या क्षेत्रात स्थिरावलेल्या,संसारात रमलेल्या आम्ही सार्‍याजणी.तरीही शालेय जीवनाची अमीट गोडी आठवली की मन भरुन येतचं