असं एक भावगीत आहे.पण इथे मला ते बालगीत म्हणून अभिप्रेत आहे.आमची साधारण दोन तीन वर्षांची अंतरं असलेली पिल्लावळ पोहणं शिकण्यासाठी पाण्यात उतरलेली असते.काठावर बसून जणू काही आम्हीही तो थंडावा अनुभवतो आहोत अशा भावनेतून समोरची दृश्य समस्त आई मंडळ पहात असतं, ऐकत असतं. पाण्यात उतरलं की कुडकुडणारं लेकरू थरथरत्या अवाजात आईआई म्हणून मधेच हाक मारतं.त्या संबोधनातली ऊब जाणवत असावी तिला बहुधा!
या नाठाळ आणि स्वतःला सगळं येतच आहे असं समजणार्या, गोजिरवाण्या आणि टोप्यांमुळे चेहरामोहराच पालटलेल्या बाळांना शिकवणारे त्यांचे लाडके रोहित सर! किती फेर्या मारायच्या सर? इथपासून ते पाण्याबाहेर येण्याची विविध नैसर्गिक कारणं शोधणार्या विद्यार्थ्यांचे हल्ले सर लीलया परतवून लावत असतात.टॅंकच्या सुदूर कोपर्यात असले तरी त्यांचं लक्ष प्रत्येकावर असतं. हात मार,पाय मर,वर बघ अशी सरांची घोषणाबाजी सुरु असते. अगदीच रागावले की या लहानग्यांवर ते पाण्याचीच ओंजळ सपकन् मारतात! विद्यार्थीही तो इशारा समजतात!!!
खरं तर एकदा सरांना बाहेर जायचं होतं म्हणून ते त्या दिवशी पाण्यात उतरले नव्हते.पण दीपान्विता बुडते आहे हे पाहिल्यावर अंगातल्या जीन्सच्या जॅकेटसह त्यांनी पाण्यात उडी मारली आहे आणि आमच्या बहादुराला कळलच नाही की सर मला का पकडत होते म्हणून! मी काहीही घडलं नाही अशा आविर्भावात हे दृश्य अनुभवलं आहे कारण आमच्या लेकीला एक चांगला प्रशिक्षक लाभला आहे.त्याच्या हाती ती सुरक्षात आहे.
ओरडणारे सर जेव्हा छान पोहल्यावर पाण्यातच तिला कुशीत घेऊन किंवा तिला पाठीवर घेऊन पोहत येतात हे अनुभवणच शब्दातीत आहे.गुरु शिष्याचं हे नातं! ते सगळ्याच मुलांशी असा दंगा करतात आणि मुलंही त्यांच्याशी!
आयुष्यातल्या अशा किती लाटा,हेलकावे अजून पोहून जायचं हे हे या मुलांच्या खिजगणतीतच नाही! पण असं पोहायची वेळ दीपान्वितावर येईल तेव्हा मला आणि आशुतोषला सर्वात अधी रोहित सरच आठवतील!
No comments:
Post a Comment